Ο Πύργος του Χαροκόπου (Γιάννουλη Λάρισας)

Τί όμορφα χρόνια! Παντρεύαμε τον Παναγή μας στα 1939. Και πόσο όμορφα με είχες στολίσει! Με τούλια, με λουλούδια στα κάγκελα και στα παράθυρα και με ευωδιαστά γαμήλια εδέσματα. Ήσουν πολύ όμορφη νύφη! Αχ, κι εκείνο το στεφάνι από στάχυα, μαργαρίτες και μια παπαρούνα στα ξανθά σου μαλλιά! Όλοι σε αγαπούσαν για την καλοσύνη που τους έδειχνες. Και πόσο πολύ χαίρονταν οι εργάτες όταν επάνω στο άλογο έκανες βόλτα στα κτήματα!

Ήσουν μικρή, όμως, Μελίνα, όταν ερωτεύτηκες τον δωσίλογο των Γερμανών. Σε άκουγα που μονολογούσες στο κρεβάτι, στο μπάνιο, στο σαλόνι. Μα ήσουν συνάμα μεγάλη -πολύ μεγάλη- όταν με τα λεφτά του εραστή και του συζύγου σου βοήθαγες την αντίσταση και την ΕΠΟΝ που και ο αδερφός σου ήταν μέλος. Παρ’ όλο που οι Γερμανοί με έκαναν στρατηγείο επειδή οι τοίχοι μου είναι από πέτρα, εγώ μάθαινα τα νέα σου και την προσφορά σου στην αντίσταση και ας είχες φύγει πια από εμένα. Πόσο αίμα χύθηκε εκείνο τον καιρό Μελίνα! Πόσοι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους της Λάρισας! Πόσο κτήνη ήταν οι Γερμανοί Θεέ μου! Τελείωσε ο πόλεμος, Μελίνα. Τελείωσε και ο εμφύλιος αλλά δεν σε ξαναείδα.

Μόνο άκουσα ξανά για εσένα το 1988. Ήσουν υπουργός πολιτισμού και με χαρακτήρισες διατηρητέο μνημείο.

Πεθαίνω σιγά – σιγά, Μελίνα.

Advertisements